Δεν άρχισε χθες.

Από το 1974, η Κύπρος ζει με τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής. Το 1983 ανακηρύχθηκε ξεχωριστό κράτος στον βορρά, του οποίου τη διακήρυξη ανεξαρτησίας το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ χαρακτήρισε νομικά άκυρη.

Όμως η Άγκυρα ανακάλυψε κάτι πολύ χρήσιμο: τον χρόνο.

Αρκετά χρόνια ενός άλυτου προβλήματος μπορούν να κάνουν τη διεθνή κοινότητα να αντιμετωπίζει το αποτέλεσμά του ως πρακτική ενόχληση αντί για ζήτημα αρχών.

Τώρα αυτή η μέθοδος συμπληρώνεται με εντυπωσιακά ιστορικά σκηνικά. Οθωμανικές μνήμες, εθνικούς αιώνες και ναυτικούς χάρτες με αξιώσεις που θα ζήλευε κάθε κτηματομεσίτης.

Mavi Vatan. Γαλάζια Πατρίδα.

Ένα όνομα τόσο ποιητικό, που σχεδόν ξεχνά κανείς πως το Δίκαιο της Θάλασσας δεν το γράφει όποιος κρατά τον μεγαλύτερο γαλάζιο μαρκαδόρο.

Και γιατί να σταματήσουμε εκεί;

Αν οι ιστορικές αυτοκρατορίες αποτελούν τη βάση των σημερινών εδαφικών δικαιωμάτων, τότε η Ελλάδα μπορεί φυσικά να ξεσκονίσει τον χάρτη του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η Κωνσταντινούπολη κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1453. Ο Αλέξανδρος είχε ήδη, σχεδόν 1.800 χρόνια νωρίτερα, οδηγήσει τα στρατεύματά του βαθιά στην Ασία.

Να ζητήσει τώρα η Αθήνα μια NAVTEX από την Ινδία μέχρι το Αιγαίο;

Να επαναφέρουν οι Αιγύπτιοι τις διεκδικήσεις των Φαραώ; Να αρχίσει η Ρώμη να στέλνει λογαριασμούς στη μισή Ευρώπη;

Φυσικά όχι.

Διότι τα πολιτισμένα κράτη χρησιμοποιούν την Ιστορία για να κατανοούν τον κόσμο. Όχι ως ανεξίτηλο συμβόλαιο αγοράς για το παρόν άλλων ανθρώπων.

Η σύγχρονη Τουρκία έχει κάθε δικαίωμα στην Ιστορία της, στον πολιτισμό της και στο μέλλον της. Η πολιτική της ηγεσία, όμως, δεν έχει δικαίωμα να αντιμετωπίζει την κυριαρχία των γειτονικών κρατών σαν ανολοκλήρωτο κεφάλαιο στα απομνημονεύματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

ΑΠΟΨΗ: Η Ελλάδα δεν χρειάζεται τον χάρτη του Μεγάλου Αλεξάνδρου για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της.

Αρκεί το Διεθνές Δίκαιο.

Αλλά, αν η Άγκυρα επιμένει να μετατρέπει την Ιστορία σε τίτλο ιδιοκτησίας, ας της υπενθυμίσει κάποιος ευγενικά ότι ο Αλέξανδρος είχε φτάσει μέχρι την Ινδία πολύ πριν οι Οθωμανοί κατακτήσουν την Κωνσταντινούπολη.

Η Ιστορία δεν είναι κτηματομεσίτης. Και η νοσταλγία δεν είναι σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.